Τά πάντα εἶναι θέμα ἀγωγῆς καί παιδείας

Tοῦ Προέδρου τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου Ρουμελιωτῶν

Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τοῦ Ε.Κ.Π.Α. Δημητρίου Ε. Κουτρούμπα

 

Συχνά καί ἀπό πολλούς ἀκούγονται οἱ φράσεις «εἶναι θέμα ἀγωγῆς», «εἶναι θέμα παιδείας» καί διατυπώνεται ἡ ἄποψη πώς ὅλα, τά πάντα ἤ σχεδόν ὅλα τά ἀνθρώπινα πράγματα1 εἶναι θέμα παιδείας, ἀγωγῆς, μορφώσεως τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἀτόμου καί μέλους τῆς οἰκογένειας, τῆς κοινωνίας, τῆς Πολιτείας καί τῆς Οἰκουμένης. Δηλαδή ὁ τρόπος ζωῆς, δράσης καί δημιουργίας κάθε προσώπου-ἀτόμου ὡς αὐτοτελοῦς ὄντος καί ὡς μέλους τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἀλλά καί ὅλων μαζί τῶν ἀτόμων-προσώπων καί τῆς τοπικῆς καί παγκόσμιας κοινωνίας ἐν τῷ συνόλῳ της καθώς καί τῶν παραγομένων ἀπό τήν ἀτομική ἤ συλλογική δράση ἀποτελεσμάτων προσδιορίζονται ἤ εἶναι συνέπεια τοῦ ἐθισμοῦ καί τῆς μάθησης διά τῆς παιδείας, τῆς ἀγωγῆς ἤ τῆς ἐκπαίδευσης, ὅπως ἀλλιῶς λέγεται, τήν ὁποία ἔχουν λάβει οἱ ἄνθρωποι ἀπό τήν παιδική τους ἡλικία καί ἑξῆς, στήν οἰκογένεια, στό σχολεῖο καί στήν κοινωνία ὅπου ζοῦν.

Διότι ἡ λέξη παιδεία, ἡ ὁποία παράγεται ἀπό τό ρῆμα παιδεύω, πού σημαίνει ἀνατρέφω, διαμορφώνω, συνηθίζω καί διδάσκω τούς παῖδας, τά παιδιά, ὥστε νά καταστοῦν πλήρεις προσωπικότητες καί δημιουργικά μέλη τῆς κοινωνίας καί τῆς Πολιτείας, χαρακτηρίζει τελικά ὅλη τήν ἀνθρώπινη δράση καί συμπεριφορά καί ἐμπεριέχει ὅ,τι ἀνώτερο καί εὐγενέστερο μπορεῖ νά ἐπιτύχη τό ἄτομο ὡς πρόσωπο καί δημιουργικό μέλος τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, ἀλλά καί ὅ,τι στρεβλό καί ἐπικίνδυνο μπορεῖ νά δημιουργήση μιά κακή παιδεία. Συνεπῶς ἡ παιδεία ἀφορᾶ τήν ὅλη ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους, ἀπό τῆς συλλήψεως μέχρι τοῦ θανάτου του καί κατ’ ἐπέκτασιν τή ζωή κάθε κοινωνίας καί τῆς ἀνθρωπότητος ὁλόκληρης.

Ἡ παιδεία, ἡ διαπαιδαγώγηση, ἡ ἐκπαίδευση, ἡ μόρφωση, ἡ διαμόρφωση ἐλεύθερης προσωπικότητας καί σωστοῦ πολίτη ἐπιτυγχάνεται μέ δύο τρόπους: ἀφ’ ἑνός μέ τήν ἀπόκτηση γνώσεων, ἐμπειριῶν καί δεξιοτήτων καί ἀφ’ ἑτέρου μέ τόν ἐθισμό στή χαλιναγώγηση καί ἐπωφελῆ ἀξιοποίηση τῶν ὁρμῶν καί ἐμφύτων καταβολῶν καί δεξιοτήτων τοῦ ἀτόμου. Ὁ ἐπωφελής καί ἀποτελεσματικός συνδυασμός καί τῶν δύο τρόπων, ὥστε νά ἐπιτευχθοῦν βέλτιστα ἀποτελέσματα ἀποτελεῖ τήν παιδαγωγική διαδικασία, τήν παιδαγωγική μέθοδο. Ὁ παιδαγωγός, ὁ δάσκαλος καί οἱ κανόνες καί νόμοι τῆς παιδείας καί τοῦ σχολείου ἀποτελοῦν κατά κάποιο τρόπο τά στηρίγματα, τούς πασσάλους στούς ὁποίους προσδένονται  τά  νεαρά  δενδρύλλια  μέχρις  ὅτου  ἰσχυροποιηθοῦν, γιά νά μήν τά λυγίσουν ἤ τά τσακίσουν οἱ ἄνεμοι καί οἱ διερχόμενοι.2

Συνεπῶς οἱ θεωρίες, οἱ παιδαγωγικές μέθοδοι καί τά συστήματα τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας καί ἀσυδοσίας στήν ἐκπαίδευση, στήν παιδεία, στήν οἰκογένεια καί στήν κοινωνία, γιά νά μπορῆ δῆθεν νά ἀναπτυχθῆ ἀπρόσκοπτα ἡ προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ, εἶναι τελείως ἐσφαλμένα καί εὐθύνονται ἐξ ὁλοκλήρου γιά τό χάος καί τή ζούγκλα στίς σημερινές οἰκογένειες, στίς ἀνθρώπινες κοινωνίες καί στόν κόσμο ὁλόκληρο.

Ἀλλά τά παιδαγωγικά καί ἐκπαιδευτικά συστήματα στίς ὀργανωμένες κοινωνίες εἶναι ἀπότοκα καί συνέπεια πίστεων, παραδόσεων καί ἐμπειριῶν, νόμων καί διατάξεων πού θεσπίζονται ἀπό βουλές καί κυβερνῆτες καί ὑλοποιοῦνται, ἐφαρμόζονται ἀπό ἐντεταλμένα πρός τοῦτο ὄργανα (προέδρους, ὑπουργούς, διευθυντές, καθηγητές, δασκάλους, γονεῖς κλπ.). Οἱ νόμοι καί οἱ διατάξεις πάλι πηγάζουν ἀπό τίς ἀντιλήψεις τῶν ἰθυνόντων καί τῆς κοινωνίας περί τῶν σκοπῶν πού ἐπιδιώκει ἡ παιδεία, ἡ ἐκπαίδευση, ἀλλά καί ἡ ὅλη ζωή καί ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου ὡς κοινωνικοῦ καί πνευματικοῦ ὄντος.

Ἐδῶ ὁ ρόλος τῶν ἰθυνόντων, τῶν κυβερνητῶν, οἱ ὁποῖοι μάλιστα σέ κάποια συστήματα καί συντάγματα εἶναι ἀπολύτως ἀδέσμευτοι ἕως ἀσύδοτοι καί διακηρύσσουν τόσο μέ τούς λόγους τους ὅσο καί μέ τίς πράξεις τους τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία καί αὐθαιρεσία, εἶναι ἀποφασιστικός καί αὐτοί εὐθύνονται γιά τήν εὐτυχῆ ἤ τήν κακή πορεία τῆς παιδείας καί τῆς κοινωνίας. Ἐάν οἱ νομοθετοῦντες καί οἱ κυβερνῶντες δέν διαθέτουν γνώσεις, σοφία καί σύνεση, ἀρετή καί πίστη στά εὐγενῆ πανανθρώπινα ἰδανικά τῆς ἀλήθειας3 καί τῆς δικαιοσύνης,4 ἀλλά ἀντιθέτως εἶναι ἀδίστακτοι καί ἡμιμαθεῖς καιροσκόποι, πού ἐπιδιώκουν τό προσωπικό καί κομματικό τους συμφέρον καί μόνον, τότε νόμοι, διατάξεις καί ἀποφάσεις θά ἐξυπηρετοῦν τούς στρεβλούς σκοπούς πού θέτουν ἡ ἡμιμάθεια ἤ ἀμάθειά τους καί τό ἀτομικό τους συμφέρον, ἐνῶ ἡ παιδεία, ἡ κοινωνία, τό κράτος καί ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη θά παραπαίουν, θά συγκρούωνται καί θά ἀλληλοσπαράσσωνται, ὅπως δυστυχῶς συμβαίνει σήμερα στόν κόσμο καί ἰδιαίτερα στή χώρα μας:

Οἱ νέοι, οἱ πολῖτες πελαγοδρομοῦν ἀνερμάτιστοι, μέσα σέ ὠκεανό ἀλληλοσυγκρουόμενων διατάξεων καί νόμων, χωρίς ἰδανικά καί μέ κάκιστα παραδείγματα τῶν ὑπευθύνων καί ἰδίως τῶν κυβερνώντων, οἱ ὁποῖοι αὐθαιρετοῦν, σφαγιάζουν κάθε ἔννοια λογικῆς καί δικαίου, θεοποιοῦν τό κέρδος καί τό δικό τους συμφέρον, ἀδιαφορῶντας γιά τούς γύρω, γιά τήν κοινωνία, γιά τή δικαιοσύνη καί γιά τή χώρα. Οἱ νέοι δέν βλέπουν καμμία προοπτική, ἡ ἀνεργία θερίζει, οἱ συμπολῖτες τους πεθαίνουν νηστικοί στούς δρόμους ἤ στά ἄθλια δημόσια νοσοκομεῖα, ἡ ἐγκληματικότητα, ἐγχώρια καί εἰσαγόμενη, ὀργιάζει, ἡ σήψη καί ἡ διαφθορά παραλύουν καί νεκρώνουν τά πάντα.

Τί χρειάζεται λοιπόν γιά νά βγῆ ἡ χώρα, νά βγοῦμε ὅλοι ἀπό αὐτή τήν παρακμή καί τή θανάσιμη πορεία; Χρειάζεται σωστή παιδεία, πού θά κατευθύνη ὅλους μας ἀπό τό νεογέννητο βρέφος μέχρι τόν Πρωθυπουργό τῆς χώρας, τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καί τόν Πρόεδρο τοῦ Ἀρείου Πάγου πρός τά ἰδανικά τῆς Ἀλήθειας καί τῆς Δικαιοσύνης. Καί Ἀλήθεια ἄλλη σέ φιλοσοφικό, κοινωνικό καί μεταφυσικό ἐπίπεδο πλήν τῆς Χριστιανικῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως τή διατύπωσαν οἱ σοφοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, συγκεράσαντες τήν ἑλληνική φιλοσοφία μέ τή διδασκαλία τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἡ γέννηση τοῦ ὁποίου ἀποτελεῖ τό σημεῖο τροπῆς καί ἀναφορᾶς (νύσσα, meta) τῆς ἀνθρώπινης Ἱστορίας, δέν ὑπάρχει.  Ὅ,τι ἄλλο ἐμφανίζεται ὡς Ἀλήθεια ἀφορᾶ σέ ἄλλο ἀντικείμενο ἤ εἶναι μέρος, τεμάχιο ἀλήθειας ἀνακατεμένο μέ ψεύδη, δηλαδή εἶναι ἐσφαλμένο. Καί ἀρετή χρησιμώτερη γιά τά ἄτομα, τίς κοινωνίες καί τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τή Δικαιοσύνη ὑπάρχει μόνον μία, ἀλλά αὐτή εἶναι σπανιώτατη καί δυσεπίτευκτη καί μόνον ἥρωες καί ἀσκητές καταφέρνουν νά φτάσουν σέ αὐτή. Ἡ ἀρετή αὐτή εἶναι ἡ Ἀγάπη, ἡ ὁποία δίνει τά πάντα στόν πλησίον, στόν συνάνθρωπο καί θυσιάζεται, πεθαίνει γι’ αὐτόν, χωρίς νά περιμένη καμμία ἀνταπόδοση ἤ ἀμοιβή. Γιά τόν κοινό ἄνθρωπο ὅμως καί γιά τήν εὔρυθμη λειτουργία τῆς κοινωνίας καί τῆς Πολιτείας ἀρκεῖ ἡ Δικαιοσύνη, στήν ὁποία συμπεριλαμβάνονται καί ὅλες οἱ ἄλλες ἀρετές, ὅπως προαναφέρθηκε (βλ. σημείωση 4).

Ἡ ἀρετή τῆς Δικαιοσύνης διατυπώνεται ἐπιγραμματικά σέ ἀποτρεπτική διατύπωση ἀπό τό ἀρχαῖο ἑλληνικό γνωμικό « Ὅ σύ μισεῖς, ἑτέρῳ μή ποιήσης» καί σέ θετική-προτρεπτική διατύπωση ἀπό τό λατινικό suum cuique tribuere (=στόν καθένα νά δίδεται ὅ,τι τοῦ ἀνήκει καί τοῦ ἀξίζει) καί ἰδίως ἀπό τό παράγγελμα τοῦ Χριστοῦ στήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία του: Πάντα οὖν ὅσα ἄν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι οὕτω καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς. Οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καί οἱ προφῆται.5 Δηλαδή ὅλοι οἱ νόμοι καί οἱ προφῆτες, ὅλοι οἱ κοινωνικοί καί μεταφυσικοί νόμοι καί κώδικες συνοψίζονται στόν χρυσό αὐτόν κανόνα, πού συνδέει τήν Ἀλήθεια καί τήν πηγή τῆς Ἀλήθειας, τόν ἀληθινό θεό, τή Δικαιοσύνη καί τήν Ἀγάπη καί ἀποτελεῖ ὅ,τι καλλίτερο καί ὑψηλότερο χρειάζονται οἱ ἀνθρώπινες κοινωνίες καί τά κράτη γιά νά ζήσουν ἁρμονικά καί νά εὐτυχήσουν.

Συνεπῶς καί ἡ ὀρθή παιδεία καί διαπαιδαγώγηση ἀτόμων καί κοινωνιῶν πρέπει νά στοιχῆ καί νά ἐναρμονίζεται μέ τόν χρυσόν αὐτόν κανόνα, πού ἐξασφαλίζει τήν εἰρηνική καί ἁρμονική συμβίωση τῶν ἀτόμων, τῶν κοινωνικῶν ὁμάδων καί τῶν λαῶν καί ἀποβλέπει καί ἐπιδιώκει τήν εὐδαιμονία ὅλων. Αὐτήν τήν πίστη στή μοναδική Ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς Ὀρθοδοξίας καί στήν ἀνάγκη ἵδρυσης ἑνός δίκαιου ἑλληνικοῦ κράτους, ὅπου θά μποροῦσαν νά ζοῦν ἐλεύθεροι, εἶχαν οἱ  Ἕλληνες τό 1821, ὅταν ξεσηκώθηκαν καί πάλαιψαν «για τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν ἁγία / καί γιά τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία».

Τήν πίστη καί τήν ἀφοσίωσή τους στήν Ἀλήθεια καί τή Δικαιοσύνη ὄχι μόνον ἔζησαν ἐμπράκτως καί διακήρυξαν οἱ ἀρχηγοί τοῦ Ἀγώνα,6 ἀλλά τήν ἀποτύπωσαν καί στίς διακηρύξεις ἀνεξαρτησίας τῶν Ἐθνικῶν Συνελεύσεων τῶν ἀγωνιζομένων καί στά ψηφισθέντα Συντάγματα τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, τά ὁποῖα διακηρύσσουν τήν ἀνεξαρτησία τῆς Ἑλλάδος «εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος»7 καί ὁρίζουν ὅτι «Ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλάδα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.8

Ρητῶς ἐπίσης καθορίζει τό Ἑλληνικό Σύνταγμα ὅτι σκοπός τῆς παιδείας πού ὀφείλει νά παρέχη τό κράτος στούς πολῖτες του εἶναι «ἡ ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς καί ἐθνικῆς συνείδησης.9 Συγκεκριμένα στό ἄρθρο 16 παράγραφο 2 τοῦ ἰσχύοντος Ἑλληνικοῦ Συντάγματος ὁρίζονται τά ἑξῆς: «Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασική ἀποστολή τοῦ Κράτους καί ἔχει σκοπό τήν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική καί φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης καί τή διάπλασή τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολῖτες».10

Ἡ ἐπιταγή τοῦ Συντάγματος νά παρέχη τό Κράτος παιδεία πού ἀποσκοπεῖ στήν ἠθική καί πνευματική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων καί στήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς τους συνείδησης προσδιορίζει ἐπακριβῶς τό σκοπό καί τό περιεχόμενο τῆς παρεχόμενης μόρφωσης καί παιδείας: αὐτή εἶναι ἡ ἑλληνοχριστιανική ἀγωγή καί παιδεία πού συνδυάζει τήν ἑλληνική σοφία, ἐπιστήμη καί φιλοσοφία μέ τήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία, ἐφ’ ὅσον ρητῶς ὁρίζεται ὅτι «ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλάδα εἶναι ἡ θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».

Πολύ σωστά δέ οἱ  Ἕλληνες ἀγωνιστές τῆς ἐλευθερίας καί οἱ λόγιοι καί πολιτικοί συντάκτες τῶν ἑλληνικῶν Συνταγμάτων ἀπό τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 καί ἐντεῦθεν καθόρισαν αὐτόν τό σκοπό καί αὐτό τό περιεχόμενο τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ἐφ’ ὅσον ἡ χριστιανική Ὀρθοδοξία καί ἡ ἀρχαία ἑλληνική σκέψη καί φιλοσοφία, ὅπως διαμορφώθηκαν καί συναδελφώθηκαν ἀπό τούς μεγάλους  Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν τέταρτο κυρίως αἰῶνα μ.Χ. καί ἑξῆς, ἀποτελοῦν τήν ὕψιστη Ἀλήθεια καί τήν ὑψηλότερη βαθμίδα Δικαιοσύνης, στήν ὁποία κατόρθωσε μέχρι σήμερα νά φτάση τό ἀνθρώπινο πνεῦμα, φωτιζόμενο ἀπό τή διάχυτη στό Σύμπαν ἁρμονία καί θεία σοφία. Αὐτές βεβαίως τίς ὑπέρτατες ἀξίες οἱ ἐθελοτυφλοῦντες λογοκράτες «ἐπιστήμονες» καί οἱ σκοτεινοί «διαφωτισμένοι» διανοητές ἀρνοῦνται πεισματικά, ὑπηρετώντας πιστά τόν ἐντός τους ἐγκατεστημένο Διάβολο, ἐνῶ διακηρύσσουν ἐκκωφαντικῶς ὅτι ὑπερασπίζονται τήν ἐπιστημονική ἀλήθεια!

Κάποιοι παρόμοιοι «σοφοί» καί «προοδευτικοί» μεταρρυθμιστές ἔρχονται κάθε τόσο τήν τελευταία τεσσαρακονταετία περίπου στό Ὑπουργεῖο Παιδείας καί πειραματίζονται στό σῶμα τῆς παιδείας μας ράβοντας καί ξηλώνοντας προγράμματα, νόμους καί διατάγματα, πού ἔχουν φέρει τό ἀπόλυτο χάος σέ ὅλες τίς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης. Εἶναι αὐτό ἀποτέλεσμα τῆς ἡμιμάθειας καί τῆς πλάνης τους;  Ἤ εἶναι ἄνωθεν σκόπιμη ἐντολή γιά διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ἑλλάδος; Ὁ συνωστισμός στή χώρα μας ξένων πρακτόρων, προδοτῶν καί ἐγκληματιῶν, τελευταῖα καί μέ τό πρόσχημα τῶν προσφύγων, συνηγορεῖ μᾶλλον γιά τή δεύτερη ἐκδοχή.

Ὅμως ἡ πραγματικότητα γιά ὅσους ἀγαποῦν τήν ἀλήθεια καί νοιάζονται γιά αὐτή τή χώρα εἶναι ὅτι μέ τήν ἑλληνοχριστιανική ἀγωγή καί παιδεία ἡ χώρα μας κατόρθωσε νά ἀποτινάξη τόν τουρκικό ζυγό καί νά δημιουργήση ὅ,τι καλό καί ὑψηλό ἐπέτυχε κατά τόν δέκατο ἔνατο αἰῶνα καί τά πρῶτα τρία τέταρτα τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνα. Μέ τήν ἴδια ἑλληνοχριστιανική παιδεία ἡ λαμπρή μεσαιωνική Ἑλληνική Αὐτοκρατορία ἐκυριάχρησε στόν κόσμο ἐπί χίλια περίπου χρόνια, ἐδημιούργησε τόν ὑψηλότερο πολιτισμό τῆς ἐποχῆς της, ἐξημέρωσε καί ἐκχριστιάνισε βαρβάρους, προστάτεψε καί γαλούχησε τήν καθυστερημένη ἕως τότε Εὐρώπη.

Ἡ τελευταία ἀνταπέδωσε τήν εὐεργεσία κατακερματίζοντας τή Βυζαντινή Αὐτοκρατορία μετά τό 1204 μ.Χ. καί βοηθῶντας τήν κατάληψή της ἀπό τούς Ὀθωμανούς. Ἀπό τήν ἴδια πάλι τήν Εὐρώπη ἀπό τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ 1821 καί ἑξῆς μᾶς ἦρθαν ἐδῶ κάποιοι «διαφωτισμένοι» καί «προοδευτικοί»  Ἕλληνες καί ξένοι σύμβουλοι, πού φρόντισαν καί φροντίζουν ἀκατάπαυστα μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις νά μᾶς βγάλουν ἀπό τήν ἑλληνοχριστιανική παράδοση, νά μᾶς «διαφωτίσουν» καί νά μᾶς ἐξευρωπαΐσουν, δηλαδή νά μᾶς κάνουν κατά πάντα ὅμοιους μέ τήν παραπαίουσα ἠθικῶς καί πνευματικῶς ἄθεη εὐρωπαϊκή καί ἀμερικανική ψευτοδιανόηση δῆθεν ἐν ὀνόματι τῆς ἐπιστήμης καί τῆς προόδου. Εἶναι αὐτοί πού καί σήμερα ἀποτελοῦν τήν «ἀφρόκρεμα»11 τῆς χώρας μας καί γιά τούς ὁποίους ὁ ἀγωνιστής τοῦ 1821 στρατηγός Ἰωάννης Μακρυγιάννης ἔχει πεῖ: «Λευτερωθήκαμε ἀπό τούς Τούρκους καί σκλαβωθήκαμε σέ ἀνθρώπους κακορίζικους ὁπού ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης». Ὁ ἴδιος διακηρύσσει τήν πίστη του στήν πατρίδα καί τήν Ὀρθοδοξία: «…διά πατρίδα καί θρησκεία, δι’ αὐτά ὁποῦ σηκώσαμε τ’ ἄρματα».12

Ὁμοίως οἱ πραγματικοί σοφοί καί οἱ μεγάλοι ἐπιστήμονες, ὅπως ὁ Πλάτων, ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Κοπέρνικος, ὁ Νεύτων, ὁ Πασκάλ, ὁ Παστέρ, ὁ Ἀϊνστάϊν, ὁ Ντοστογιέφσκι διακήρυξαν τήν πίστη τους στό Θεό. Διότι, ὅπως λέει ὁ Ντοστογιέφσκι, ἄν δέν ὑπάρχη θεός, τότε ὅλα ἐπιτρέπονται καί ἔτσι δέν μπορεῖ νά σταθῆ οὔτε κοινωνία οὔτε κράτος. Ἀκόμη καί ὁ διακηρυγμένος ἄθεος Βολταῖρος στά τέλη τῆς ζωῆς του εἶπε: Καί ἄν δέν ὑπῆρχε θεός, θά ἔπρεπε νά τόν ἐπινοήσωμε.

Ἡ ἀρχαία Ἑλλάδα, τήν ὁποία πολλοί προβάλλουν ὡς πρότυπο, ἐπίστευε πάντοτε στήν ὕπαρξη θεοῦ ἤ θεῶν καί ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς πίστης εἶναι τά ἀναρίθμητα ἀγάλματα, οἱ ναοί καί τά ὑπέροχα ἔργα τέχνης πού θαυμάζει ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα. Αὐτό τό λησμονοῦν οἱ δῆθεν «ἀπελευθερωμένοι» κουλτουριάρηδες καί κυβερνῆτες μας. Οἱ δέ ἐπινοητές τῆς δημοκρατίας Ἀθηναῖοι καταδίκαζαν σέ ἐξορία ἤ θάνατο ὅποιον δέν πίστευε στούς θεούς τῆς πόλεως. Μάλιστα μέ τέτοια ψευδῆ κατηγορία θανατώθηκε ὁ πλέον ἀφοσιωμένος στην πατρίδα νομοταγής πολίτης, ὁ εὐσεβής καί σοφώτατος Σωκράτης.

Ἐμεῖς ὅμως σήμερα τί κάνομε; Θεωροῦμε ὅτι ὅσοι διακηρύσσουν ὅτι εἶναι ἄθεοι, αὐτοί εἶναι «προοδευτικοί», δημοκράτες, φωτισμένοι, ἐλεύθερα πνεύματα καί τούς ἔχομε βάλει νά κυβερνήσουν τή χώρα καί τήν παιδεία μας…

Γι’ αὐτό ὅλα ἔχουν κατρακυλήσει στήν παρακμή καί τό τέλμα, στό ὁποῖο βρίσκεται σήμερα ἡ παιδεία, ἡ κοινωνία καί ἡ χώρα μας μέ κίνδυνο ἀποσύνθεσης καί διάλυσης τῶν πάντων.

Τί δέον γενέσθαι; Πίσω ὁλοταχῶς στίς ἑλληνοχριστιανικές παραδόσεις, πιστή τήρηση τῶν ἐπιταγῶν τοῦ συντάγματός μας, ἐπάνοδος τῆς παιδείας στό πρό τοῦ 1981 ἀξιοκρατικό σύστημα ἐπιλογῆς καί προαγωγῆς ἐποπτῶν, διδασκόντων καί διδασκομένων. Διότι μέ τόν δῆθεν «δημοκρατικό» ὁδοστρωτήρα τῆς βαθμολογικῆς καί μισθολογικῆς ἐξίσωσης τῶν πάντων, μέ τόν κομματισμό καί τή ρουσφετολογία δέν εἶναι δυνατή καμμία πρόοδος, ἀλλά ἀντιθέτως εἶναι βέβαιη ἡ ἀποσύνθεση καί διάλυση τῆς χώρας.

Γι’ αὐτό ὁ ὑπουργός παιδείας ἤ τουλάχιστον ἕνας ὑφυπουργός παιδείας ἁρμόδιος γιά τά προγράμματα, τούς σκοπούς καί τίς κατευθύνσεις τῆς παιδείας, πρέπει νά εἶναι ἄνθρωπος μέ γνώσεις, σύνεση καί κῦρος, πιστός στίς ἑλληνοχριστιανικές παραδόσεις καί νά διορίζεται στή θέση αὐτή γιά μιά πενταετία ἤ ὀκταετία.  Ἔτσι θά πάψη τό ἀπαράδεκτο γιά σοβαρή χώρα ράβε-ξήλωνε στήν παιδεία κάθε φορά πού ἀλλάζει ἡ κυβέρνηση ἤ ὁ ὑπουργός. Ἡ παιδεία ἀφορᾶ τό  Ἔθνος καί τή Χώρα, δέν εἶναι θέμα ἀντιλήψεων, κομματικῶν προτιμήσεων καί γούστου κάθε πολιτικάντη καί ἡμιμαθοῦς δηκογορίσκου, μηχανικοῦ καί πολιτικοῦ, πού σκαρφαλώνει στήν ἐξουσία.

Καί τό σπουδαιότερο γιά τήν παιδεία καί τή χώρα: δέν πρέπει νά δίδεται τό τιμόνι διακυβέρνησης τῆς χώρας καί τῆς παιδείας σέ ἀνθρώπους ἡμιμαθεῖς, ἀνεπάγγελτους (δηλαδή μή δοκιμασμένους ἐπιτυχῶς καί ἐπί μακρόν σέ κάποια τίμια ἐργασία), ἰδιοτελεῖς καί ἄδικους καί πρό παντός μακριά ἀπό τούς «ἀπελευθερωμένους» ἀθέους, οἱ ὁποῖοι εἶναι γιά τήν παιδεία, τήν κοινωνία καί τό Κράτος ὅ,τι εἶναι στα χέρια φρενοβλαβοῦς ἀνθρώπου ἡ… «ἀπελευθερωμένη» ἀπό τήν περόνη ἀσφαλείας της γεμάτη χειροβομβίδα!

 

―――――

  1. Ἀναλογικά ἡ «ἀγωγή», δηλαδή ὁ τρόπος μεταχείρισής τους καί οἱ συνθῆκες καί τό περιβάλλον διαβίωσής τους ἀπό τῆς ἀρχῆς μέχρι τοῦ τέλους τῆς ζωῆς τους ἐπηρεάζει τήν παρουσία καί εὐδοκίμηση καί ὅλων τῶν ἄλλων ἐμβίων ὄντων (ζώων καί φυτῶν).
  2. Μεταφορικῶς γίνεται λόγος καί γιά ἀγωγή καί «ἐκπαίδευση» ἄλλων ζωικῶν εἰδῶν, λ.χ. ἀλόγων, σκύλων, πιθήκων, ἄρκτων κλπ. Τήν ἀποτελεσματικότητα τῆς διά τῆς διδασκαλίας καί τοῦ ἐθισμοῦ διαπαιδαγώγησης, ὅπου πρέπει νά προστεθῆ ὡς τρίτος οὐσιώδης παράγων τό παράδειγμα, ἐκφράζει παραστατικώτατα ἡ παροιμία: Τό παιδάκι σου καί τό σκυλάκι σου ὅπως τό μάθης (ἐννοεῖται: συμπεριφέρεται).

Ἡ διηνεκής ἐκπαίδευση καί ἀγωγή τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ πρόσκτηση νέων γνώσεων, ἡ χαρακτηριζόμενη ὡς «διά βίου μάθησις» ἐκφράζεται παραστατικώτατα ἀπό τό Σολώνειο ρητό: Γηράσκω ἀεί πολλά διδασκόμενος.

  1. Καί γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς (Εὐαγγέλιον Ἱωάννου, 8, 32).
  2. Ἐν γάρ δικαιοσύνῃ συλλήβδην πᾶσ’ ἀρετή ἐστι (Εὐριπίδης).
  3. Εὐαγγέλιον Ματθαίου, 7, 12.
  4. Π.χ. Θ. Κολοκοτρώνης: « Ὅταν ἐπήραμε τά ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ πίστεως καί ἔπειτα ὑπέρ πατρίδος»· καί «Ὁ Θεός ἔδωσε τήν ὑπογραφήν του γιά τήν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος, δέν τήν παίρνει ὀπίσω». (Θ. Κολοκοτρώνη, Ἀπομνημονεύματα, ἐπιμέλεια Τάσου Βουρνᾶ, Ἀθήνα (ἄ.ἔ.) ἐκδόσεις Δρακοπούλου) σ. 235. Γιάννης Μακρυγιάννης: «…ὅσοι δουλεύουν διά πατρίδα καί θρησκεία, δι’ αὐτά ὁποῦ σηκώσαμε τ’ ἄρματα». (Ἀπομνημονεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Ἰωάννου Μακρυγιάννη, ἐκδόσεις Ἱστορική  Ἔρευνα, Ἀθήνα (ἄ.ἔ.) σ. 106).
  5. Βλ. Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας, ἔκδοση Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, 2008, σ. 19. Ἡ διακήρυξη αὐτή ἐπαναλαμβάνεται αὐτούσια ἀπό τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 μέχρι σήμερα σέ ὅλα τά ἑλληνικά Συντάγματα.
  6. Αὐτόθι.
  7. Ὁ τονισμός τῶν λέξεων καί τά πνεύματα ἀκολουθοῦν ἐδῶ τήν ὑπερδισχιλιετῆ παράδοση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.
  8. Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας, ὅπου παραπάνω, σ. 30.
  9. Ἤ, ἄν δέν πρόκειται γιά ἐδώδιμο φαγητό ἤ ἐπιδόρπιο, τή λέρα πού βγαίνει στήν ἐπιφάνεια κατά τό πλύσιμο.
  10. Ἀπομνημονεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Ἰωάννου Μακρυγιάννη [Ἐκδόσεις Ἱστορική  Ἔρευνα] ἄ.ἔ. καί τόπου, σελ. 106. Ἐπίσης ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, ὁ θρυλικός στρατηγός τοῦ Ἀγώνα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ἔλεγε: « Ὅταν ἐπήραμε τά ἄρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ πίστεως καί ἔπειτα ὑπέρ πατρίδος» (Θ. Κολοκοτρώνη, Ἀπομνημονεύματα. Καταγραφή Γ. Τερτσέτη, ἐπιμέλεια Τάσου Βουρνᾶ, Ἀθήνα, (ἄ.ἔ.) [Ἐκδόσεις Δρακοπούλου], σ. 235.

About PKR

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

x

Check Also

005

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΣΤΟ ΠΚΡ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΧΟΡΩΝ  ΣΤΟ Π.Κ.Ρ. ΕΝΑΡΞΗ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΧΟΡΟΥ Τα ΔΩΡΕΑΝ ...

logo.eikastiko.ergastiri.170

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ

Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Αγρινίου Δαγκλή 27, Αγρίνιο Τηλ: 2641360614 E-mail: ...

ΦΟΙΝΙΣΣΕΣ

Οι «Φοίνισσες» του Ευριπίδη στα «Θερμοπύλεια 2017»   Με τις ...

θερμοπύλεια 2017

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΙΑ 2017

  Συναυλία με τα Μουσικά Σχολεία Λαμίας και Άμφισσας   ...

logo

ΔΙΕΚ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

ΔΙΕΚ ΑΓΡΙΝΙΟΥ:ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΣΕ ΓΈΞΑΜΗΝΟ ΓΙΑ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥΣ ΕΠΑΛ   Ανακοινώνεται ότι ...